hayatımla ilgili yapabileceklerimin sınırlı olduğunu anladım. anlamasına anladım da kabul etmekte zorlanıyorum. değiştirmek istediğim şeyler var elbet ama değiştirsem bile umduğum etkiyi yaratacaklarmış gibi gelmiyor bana. sonra ona buna sinirleniyorum. sanki o bu sebep oldu buna. yani.

bazı cümleler kuran insanlar var. cümleler hep kendilerine yönelik. tamam her şey zaten kendi deneyimlerimizle yorumlayabildiğimiz kadar sınırlı. evet. ama bazı cümleler var işte, temelde 3-4 şey var zaten. ama sanki bi de o cümleler. unutamadığımız cümleler. benim hayatım da, unutamadığım o cümleler etrafında dönüyor gibi. oysa kim benim beynime bu cümleleri kazıyan? çoğunu hatırlamıyorum.

sonra elimi uzatırken bedenimin dik duruşu var ama ardında elimin sadece kolumun kıvrıklığı oranında uzanması var. yani elimin kollarımı açarak uzanmasına engel olan bir cümle var. klasik ben kendimi kolay açmam tribi değil bu, elimi uzatırken kolumu da uzatmaya çekinirim, arada kalırım, ne elimi uzatmadım ne kolumu açtım gibi.

aradayım yani. in between. araf. neyse ne. ondayım. cümlelerden hep. unutamadığım cümlelerden.